نام‌گذاری

چهار بلیت دارید و برای این عدد یک نام می‌خواهید تا بعداً دوباره از آن استفاده کنید. نام این صفحه ticket_count است. خط اول 4 را زیر همین نام می‌گذارد: ticket_count = 4. خط دوم همان نام را می‌خواهد: print(ticket_count). print نام ticket_count را پیدا می‌کند و عددی را که زیر آن است می‌نویسد.

صفحه 4 را نشان می‌دهد. این 4 عدد صحیح است و نقطهٔ اعشار ندارد. برنامه تمام می‌شود و None نوشته نمی‌شود. جستجو دقیق است. Ticket_count نامی نیست که ذخیره کرده باشید. print(Ticket_count) در این برنامه نیست. آن خط را اضافه کنید، با NameError می‌ایستد، چون زیر Ticket_count چیزی ذخیره نشده است.

برنامهٔ دوم یک آزمایش جداست. اول 4 را زیر ticket_count می‌گذارد و بعد 9 را زیر Ticket_count. صفحه 4 را نشان می‌دهد و بعد 9 را، چون این‌ها دو نام هستند. هر دو عدد صحیح‌اند و نقطهٔ اعشار ندارند. برنامهٔ دوم، برنامهٔ اول را عوض نمی‌کند. برنامهٔ اول را دوباره اجرا کنید. صفحه باز هم 4 است. نام باید یک کلمه باشد که بعداً بتوانید عین آن را بنویسید. ticket count = 4 در این برنامه نیست. فاصله نام را می‌شکند، خط با SyntaxError می‌ایستد، و عددی ذخیره نمی‌شود. نام همچنین نباید با رقم شروع شود. 4tickets = 4 اینجا نیست. آن خط با SyntaxError می‌ایستد و None نوشته نمی‌شود. کلمهٔ class از قبل مال زبان است، پس class = 4 نامی نیست که بتوانید انتخاب کنید. آن خط هم با SyntaxError می‌ایستد.

حالا می‌توانید به یک عدد نام بدهید و بعداً همان املا را بخواهید. حرف بزرگِ متفاوت، نام دیگری است. صفحهٔ بعد جمع‌بندی و قدم بعد است.

همان املایی را بخواهید که ذخیره کردید

ticket_count عدد 4 را نگه می‌دارد. Ticket_count عدد 9 را نگه می‌دارد. فاصله، یا رقم در ابتدای نام، خط را پیش از ذخیرهٔ عدد متوقف می‌کند. صفحهٔ بعد جمع‌بندی و قدم بعد است.